Tylko jedno słowo

KOCIOŁ PAROWY

Maj 23rd, 2016

Za oknami ciepło, ale dziś wpis o kotle parowym. Dlaczego? Jest to urządzenie, w którym w wyniku ogrzewania, woda zmienia stan skupienia i w postaci pary nasyconej lub przegrzanej o ciśnieniu wyższym od atmosf. jest użytkowana na zewnątrz kotła,  taki kocioł bierze udział w produkcji energii elektrycznej. A skoro poprzedni wpis był o energii to w ramach uzupełnienia dziś o jej powstawaniu.

Ciepło potrzebne do wytworzenia i ewentualnie przegrzania pary powstaje w wyniku spalenia paliwa w palenisku kotłowym lub jest doprowadzane z zewnątrz (tzw. kotły bezpaleniskowe, w których źródłem ciepła są gorące gazy wytworzone w innym urządzeniu, energia elektryczna lub słoneczna). Kotły parowe charakteryzują: wydajność (określona ilością produkowanej pary), moc cieplna, ciśnienie i temperatura pary oraz (dla małych kotłów) powierzchnia ogrzewalna (powierzchnia ścian kotła parowego omywana czynnikiem oddającym ciepło). Wydajność współczesnych kotłów parowych wynosi od kilkudziesięciu kg/h do kilku tysięcy t/h. Ze względu na ciśnienie wytwarzanej pary dzielą się na: niskoprężne (do 1,5 MPa), średnioprężne (od 1,5 8 MPa) i wysokoprężne (8 25 MPa). Główne zespoły kotłów parowych to: palenisko, parownik (zw. często kotłem właściwym), przegrzewacz, podgrzewacz wody, podgrzewacz powietrza, konstrukcja nośna, armatura, osprzęt oraz urządzenia do wytwarzania podmuchu i ciągu. Paliwo (węgiel, pył węglowy, olej, gaz) jest spalane w palenisku kotłowym , które składa się z: komory paleniskowej, rusztu i popielnika (palenisko rusztowe na paliwo stałe), lub z komory paleniskowej i palników (palenisko bezrusztowe na paliwa ciekłe, gazowe i pył węglowy), z kanałów doprowadzających powietrze i odprowadzających spaliny oraz urządzeń zasilających kotły parowe w paliwo (np. podajniki, pompy). W celu ochrony środowiska kotły współpracują z instalacjami zmniejszającymi zawartość dwutlenku siarki i tlenków azotu w odprowadzanych do atmosfery spalinach; zmniejszenie emisji zanieczyszczeń można także uzyskać stosując paleniska fluidalne (fluidyzacja). Powstałe spaliny, płynąc kanałami spalinowymi, oddają ciepło (przez promieniowanie i konwekcję) wodzie znajdującej się w zamkniętym układzie rur i zbiorników; spaliny bądź opływają rurki napełnione wodą (kotły parowe wodnorurkowe), bądź przepływają przez wnętrze rurek (w przypadku większej średnicy zw. płomienicami, przy mniejszej zaś   płomieniówkami) omywanych zewnętrznie wodą (kotły parowe płomienicowe, płomieniówkowe lub płomienicowo-płomieniówkowe); wskutek doprowadzania ciepła, z wody powstaje para wodna (nasycona   w parowniku, przegrzana   w przegrzewaczu). Biorąc pod uwagę sposób przepływu wody przez parownik rozróżnia się kotły parowe z obiegiem naturalnym, wymuszonym i kotły parowe przepływowe. Ważne dla prawidłowej pracy kotła parowego są urządzenia do zmiękczania doprowadzanej wody (kamień kotłowy). Kotły parowe są stosowane w energetyce i komunikacji do napędu parą turbin, w ciepłownictwie do wytwarzania pary grzejnej i w przemyśle do wytwarzania pary do celów technol., są budowane jako urządzenia stałe, przewoźne, parowozowe i okrętowe.

Pierwszy warnik ciśnieniowy (naczynie zamknięte z możliwością odprowadzenia pary), będący prototypem kotła parowego, oraz zawór bezpieczeństwa zbudował 1680 D. Papin. Pompy z kotłami parowymi oddzielonymi od komory roboczej wykonał i opatentował 1698 Thomas. Savery; dalszy rozwój kotłów parowych był związany z powstaniem silnika parowego.

Comments are closed.

Powered by WordPress. Theme by Sash Lewis.